کشف جدید: یه مولکول طبیعی ممکنه به پاکسازی تودههای پروتئینی آلزایمر کمک کنه
محققها متوجه شدن یه مولکول کوچیک به اسم «اسپرمین» پتانسیل این رو داره که جلوی تجمع سمی پروتئینها رو توی مغز بگیره؛ همون مشکلی که ویژگی اصلی بیماریهایی مثل آلزایمر و پارکینسونه. جالب اینجاست که عملکرد این مولکول یه جورایی شبیه ذوب کردن پنیر روی پاستاست. ما اسپرمین رو بیشتر از ۱۵۰ ساله که میشناسیم؛
محققها متوجه شدن یه مولکول کوچیک به اسم «اسپرمین» پتانسیل این رو داره که جلوی تجمع سمی پروتئینها رو توی مغز بگیره؛ همون مشکلی که ویژگی اصلی بیماریهایی مثل آلزایمر و پارکینسونه. جالب اینجاست که عملکرد این مولکول یه جورایی شبیه ذوب کردن پنیر روی پاستاست.
ما اسپرمین رو بیشتر از ۱۵۰ ساله که میشناسیم؛ کار معمولی این مولکول توی بدن مربوط به سوختوساز، تبدیل غذا به انرژی و کلاً سرپا نگه داشتن عملکردهای حیاتی بیولوژیکیه.
توی این تحقیق جدید که توسط تیمی از موسسه پل شرر (PSI) سوئیس انجام شده، دانشمندها متوجه شدن وقتی به کرمهایی که علائم شبیه آلزایمر و پارکینسون دارن اسپرمین اضافی میدن، وضعیت سلامتیشون توی سن بالا بهتر میشه و سلولهاشون کمتر دچار فرسودگی و افت انرژی میشن.
بررسی دقیق سلولها توی لولههای آزمایش نشون داد که دقیقاً چه اتفاقی میافته: اسپرمین باعث میشه پروتئینهای «تائو» و «آلفا-سینوکلئین» (که توی آلزایمر و پارکینسون درست عمل نمیکنن) به شکل قطرههای مایعمانند کنار هم جمع بشن. این کار باعث میشه سیستم بازیافت ضایعات بدن یا همون «اتوفاژی»، خیلی راحتتر بتونه این پروتئینهای سمی رو پاکسازی کنه و عملکرد طبیعی سلول حفظ بشه. حتی یه مثال آشپزی هم برای توضیح این وضعیت وجود داره.
جینگهوی لو، متخصص بیوفیزیک از موسسه PSI میگه: «اسپرمین مثل پنیری میمونه که رشتههای بلند و باریک پاستا رو به هم وصل میکنه بدون اینکه اونا رو کاملاً به هم بچسبونه، و اینطوری هضمشون رو راحتتر میکنه.»
تائو و آلفا-سینوکلئین پروتئینهای آمیلوئیدی هستن و وقتی دچار اختلال بشن، تودههای سخت و چسبندهای میسازن که به سلولهای مغز آسیب میزنن. هنوز کاملاً مشخص نیست که این تودهها علت آلزایمر و پارکینسون هستن یا نتیجه اون، ولی قطعا توی این بیماریها نقش دارن.
اسپرمین هم یه جور توده درست میکنه، ولی تودههای اون نرمتر و متحرکتر هستن. این ویژگی باعث میشه سیستم تمیزکننده بدن راحتتر اونا رو از بین ببرد و در عین حال اجازه نده پروتئینها تبدیل به پلاکهای سخت بشن؛ پلاکهایی که مثل غذای سوخته چسبیده به تهِ قابلمه هستن و کندنشون خیلی سخته.
لو توضیح میده: «سیستم اتوفاژی توی جمع کردن تودههای بزرگترِ پروتئین موفقتره و اسپرمین هم در واقع نقش همون ماده چسباننده رو بازی میکنه که رشتهها رو کنار هم میآره. بین این مولکولها فقط نیروهای ضعیف الکتریکی وجود داره که باعث میشه اونا منظم بشن ولی کاملاً به هم قفل نشن.»
علاوه بر این، محققها نشون دادن که اسپرمین فقط وقتی با این پروتئینها درگیر میشه که غلظت اونا خیلی بالا رفته باشه و احتمال گره خوردن سمیشون تحت استرس زیاد باشه.
مسلماً از آزمایش روی کرم و لوله آزمایش تا دیدنِ اثرِ واقعیِ اینها توی مغز انسان راه زیادی مونده، ولی این نشانههای اولیه خیلی امیدوارکنندهست. اسپرمین اضافی ممکنه به مغز کمک کنه تا پروتئینهای مشکلساز رو خیلی موثرتر پاکسازی کنه.
اسپرمین به این خاطر برای این مطالعه انتخاب شد چون قبلاً هم ثابت شده بود که میتونه از فرآیندهای تخریبی و آسیبزا توی مغز جلوگیری کنه. بعد از این نتایج، محققها امیدوارن که اسپرمین و مولکولهای مشابهش بتونن برای مقابله با چندین بیماری مختلف، از جمله سرطان، استفاده بشن؛ انگار که سسهای مخصوصی رو با هم ترکیب کنیم تا فرآیندهای سمی رو از بین ببریم.
لو در پایان میگه: «اگه فرآیندهای زیربنایی رو بهتر بشناسیم، میتونیم به اصطلاح غذاهای خوشمزهتر و زودهضمتری بپزیم، چون اون وقت دقیقاً میدونیم کدوم ادویه و به چه مقداری، سس رو عالی و اثرگذار میکنه.»
برچسب ها :
ناموجود- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰